Od grudnia szpitale będą raportowały do Narodowego Funduszu Zdrowia listy obecności personelu medycznego, przede wszystkim lekarzy. Nowy obowiązek ma pomóc w wykrywaniu przypadków jednoczesnej pracy lekarzy w kilku miejscach. Czy rzeczywiście rozwiąże ten problem? Nie wiemy, ale się domyślamy.
Domysły opieramy na innym obowiązku sprawozdawczym egzekwowanym przez NFZ. Mowa o sprawozdawczości "kolejkowej", która do lipca tego roku obowiązywała świadczeniodawców. Musieli oni codziennie raportować do NFZ informacje o tym, kiedy mogą najwcześniej przyjąć nowego pacjenta. Obowiązek ten został zniesiony przez Ministerstwo Zdrowia. Jednym z argumentów za jego likwidacją było to, że egzekwowanie go przerastało możliwości Funduszu ("Weryfikacja aktualności przekazywanych danych przez Narodowy Fundusz Zdrowia była istotnie utrudniona ze względu na ich dużą skalę, dynamikę zmian oraz konieczność angażowania znacznych zasobów organizacyjnych"). W efekcie pacjenci utracili dostęp do informacji, które pozwalały im ocenić, jak długo będą czekać na wizytę u lekarza.
Obowiązek ten regulowała ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, która wprost nakładała na Prezesa Funduszu obowiązek przeprowadzenia kontroli już w przypadku uzasadnionego podejrzenia niewykonywania przez świadczeniodawcę obowiązków sprawozdawczych. Pomimo tego Fundusz nie reagował nawet w najbardziej oczywistych przypadkach - całkowitego zignorowania tego obowiązku.
Co ciekawe, jeszcze w zeszłym roku Ministerstwo Zdrowia wprowadzało posłów w błąd, sugerując, że problem niezgłaszania terminów praktycznie nie istnieje. W odpowiedzi na interpelacje poselskie Ministerstwo pisało: "W efekcie stałego monitoringu procent świadczeniodawców wywiązujących się z obowiązków sprawozdawczych jest wysoki (w 13 oddziałach wynosi 98–100%)". Tylko jak to możliwe, że w samym pierwszym półroczu 2026 roku do Funduszu zgłoszono co najmniej 900 przypadków wielotygodniowych braków informacji o wolnych terminach u różnych świadczeniodawców?
Klucz do tej zagadki tkwi w treści odpowiedzi, jakich oddziały wojewódzkie NFZ udzielały w związku z rozpatrywanymi zgłoszeniami. Przykładowa odpowiedź brzmiała: "Świadczeniodawca przekazał bieżące dane dot. PWT oraz został zobowiązany do uzupełnienia pozostałych raportów historycznych". To pokazuje, że sprawozdawczość była prowadzona przede wszystkim po to, żeby formalnie wszystko się zgadzało, a nie po to, żeby ujawniać nieprawidłowości.
Wróćmy teraz do obowiązku raportowania obecności personelu medycznego w szpitalach. Media pierwotnie zapowiadały, że nowa sprawozdawczość ma rozwiązać problem lekarzy pracujących jednocześnie w kilku miejscach. Ostatecznie dotyczy ona jednak wyłącznie leczenia szpitalnego, a więc sama w sobie nie pozwoli wykryć sytuacji, w których lekarz przyjmuje pacjentów w poradni, jednocześnie pełniąc dyżur w szpitalu.
Nie bez znaczenia jest również to, że raportowanie nie będzie odbywało się na bieżąco. Po zakończeniu miesiąca szpitale będą miały jeszcze 20 dni na przygotowanie zestawień za poprzedni miesiąc. Będą je zatem sporządzać same podmioty, które potencjalnie od lat niegospodarnie wydawały środki publiczne, płacąc za dyżury lekarzom o talencie co najmniej bilokacyjnym. Gotowe raporty trafią do NFZ, czyli instytucji, której dotychczasowe doświadczenia ze sprawozdawczością kolejkową nie napawają optymizmem. W tamtym przypadku nic nie wskazuje na to, by Fundusz podejmował kontrole nawet w najbardziej oczywistych przypadkach nieprzekazywania danych. Dlaczego tym razem miałoby być inaczej?
Lekarze mogą więc spać spokojnie. Rozporządzenie nie wskazuje bowiem żadnego podmiotu odpowiedzialnego za analizę przekazywanych danych. Wprowadzono kolejny obowiązek sprawozdawczy, ale trudno dostrzec, kto i w jaki sposób miałby na jego podstawie wykrywać nieprawidłowości. Być może za kilka lat, przy okazji kolejnej fali deregulacji, ktoś uzna, że ten obowiązek jest zbędny, i go zniesie. A problem, który miał rozwiązać, pozostanie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz